Ik voel me zo eenzaam, wat heeft het lang geduurt voor ik het herkende. Mijn emotie, mijn basis emotie, die er is ookal ben je niet alleen.
Wat heb ik lang lopen vechten ertegen, maar nu mag het er zijn zonder de oplossingen aan te dragen voor mezelf en verstand te laten winnen door regulatie.
Ik wil dat het blijft duren, de ochtend, één waarin we weer echt verbinding hebben. Maar verwachtingen zijn uitgestelde teleurstellingen.
En ik moet er wat mee, de eenzaamheid die het gevolg is van de verwachtingen, het er laten zijn, het voelen in me lichaam, makkelijker gezegd dan gedaan. Wat voel ik nou eigenlijk? Het is sterk, het is overal in me lichaam, een knoop in me buik, een brok in mijn keel, mijn hart slaat sneller dan normaal, maar ook die rust in elke vezel en vooral in mijn hoofd. Het er laten zijn geeft een stukje rust dat ik nooit kan creëren met regulatie.
Ik kom volledig in me gevoel, ik houd ervan, zelfs als de emotie niet zo positief is houd ik ervan, het is echt, het is puur, het is ik en het mag gewoon er zijn. Ik mag er zijn, ik tel, ik mag gewoon voelen wat ik voelen en zijn wie ik ben.
Op zo moment denk ik dat; ‘waarom heb ik regulatie, impulscontrole, en neutraal zo sterk laten worden’. Maar ik weet het antwoord al als de vraag in me hoofd op komt.
Juist hierom, ik kan nu voelen, puur, heftig, oprecht zonder dat er mind fuck komt, zonder dat ik verzuip, realisme blijft ook nog eens bestaan. Het mag er ZIJN zonder dat het mij of andere aantast, verdriet doet.
BALANS, die weegschaal, die levert me alles op…